Pups Charlotte zes weken oud.

Wat een week was het weer. Na alle gezellige visites kwam opeens vorige week een vreemde man bij Bert en Herma op bezoek, de zogenaamde chipper. Hij vond ons erg mooie pups, maar goed, hiervoor was hij niet gekomen. Met een heeeeele dikke naald kregen wij een klein cylindertje in onze nek onder de huid ingebracht, waardoor we nu met onze naam bij de Raad van Beheer staan geregistreerd. Ondanks de flinke naalden, hebben wij ons niet laten horen en Bert vond het dan ook een echte knuffel waard.

Flip is nu aan de beurt.

Vanuit een andere hoek.
Papieren en het gereedschap van de chipper met ons paspoort

Dan dacht je het te hebben gehad, nou, mooi niet. Komt die vreemde man met een vreselijk grote wattenstaaf om wangslijm af te nemen voor het zgn. DNA. Net of wij niet weten dat onze mama papa Aram trouw is gebleven. Maar dat was het gelukkig dan weer. Wel hadden wij hierna een verschrikkelijke droge bek dus moest mama Charlotte eraan geloven om daar maar weer verandering in te brengen: AAANVALLLUH…….gesmak alom.
Maar mama Charlotte had inmiddels ook al wel iets te klagen en wel onze doorkomende tandjes. Drinken mag nog even, maar niet meer zo lang, omdat ze dat te pijnlijk vindt. De hulp van Bert daarom weer ingeschakeld en niet voor niets. We kregen als bijvoeding al gewelde puppybrokjes en geitenmelkpap met rijstebloem. Lekker allemaal, maar nu krijgen wij ook nog puppyvlees van Carnibest. Dat is lekker, moet je ook eens proberen. We groeien zo goed, waardoor Bert ons nu al weegt op een babyweegschaal, omdat we de kleine weegschaal werkelijk zijn ontgroeid. Naast het eten en slapen, lopen we veel en spelen veel met elkaar. Zo nu en dan zit er wel eens een oortje of een pootje tussen iemands kaakjes en dat doet pijn…….!!! Inmiddels kunnen wij ook al kusjes geven aan ons bedienend personeel Bert en Herma en als wij ze zien beginnen we hard met onze staartjes te zwaaien om te laten zien hoe blij we zijn.
Het spannendste kwam nog en wel ons eerste bezoek aan de dierenarts voor het eerste algehele gezondheidsonderzoek en de eerste inenting. Het viel achteraf allemaal best mee. We hadden een hele lieve dierenarts, die als eerste onze chip controleerde, ons betastte, in onze bekjes keek naar onze tandjes – probeerde nog te bijten maar dat had ze door – er werd geluisterd naar ons hartje en de longen. De oortjes werden aan de binnenzijde verlicht met een hele lange toeter met een lampje erin. Ook werd er op ons buikje gedrukt en werd er bij mijn broertjes gezocht naar iets tussen de achterpootjes. Ik heb me laten vertellen dat de dokter op zoek was naar de balletjes?????? Als laatste kregen we allemaal een klein prikje, dat ons gezond houdt. Alles werd netjes opgeschreven in een klein blauw boekje, dat wij altijd moeten meenemen wanneer we weer naar de dierenarts gaan of op vakantie.
Denk je dat je alles hebt gehad en dat het rustige leventje is weergekeerd na thuiskomst. Voorlopig wel; even bijkomen na zo’n enerverende dag en een goede nachtrust hebben we wel verdiend.

En als sluitstuk mochten wij vandaag voor de eerste keer de werpkist uit. Bert had een grote deken op de vloer gelegd, zodat we met onze gladde en zachte voetkussentjes niet zouden uitglijden op de houten vloer. Mama Charlotte was in de buurt om de rest van roedel nog even op afstand te houden. Ze moest af en toe nog best wel even grommen wanneer er iemand te dicht in de buurt kwam. Morgen mogen we er weer uit en dan worden we gefilmd. Morgen te zien op deze pagina.

Dit was het weer even voor deze week. Wat foto’s en vele natte kusjes van ons.